Hope and wait!

Beste volgers van mijn blogje.

Het duurde weer een hele tijd. Maar bij deze plaats ik mij achter mijn computer en begin gewoon te typen. Misschien ziet de blog er iets anders uit als anders, maar ik wilde het eens over een andere boeg gooien. Verandering van spijs doet eten zeggen ze toch hé? Het is een wat langere blog geworden, maar ik weet nu al dat diegene die echt willen verder lezen wel zullen verder lezen.
Onze vorige poging mislukte. De bloedtest kwam voor de regels. Wat nu gedaan? Nemen we nu ene pauze? Of toch direct er eentje achter plakken? Lang bedenktijd is er niet, want op dag 2 van de regels moet je beginnen met medicijnen.
Het wordt een beetje een gulden middenweg. We gaan er nog één keer vol tegenaan! Zonder terugdeinzen! Als het dan niet lukt, dan nemen we pauze in de grote vakantie. Dan kunnen we met een gerust hart op vakantie en ook echt genieten, zonder die stomme hormonen te moeten nemen. Zo zeggen we het ook tegen elkaar, precies of we er al van uit gaan dat het toch niet zal lukken. Want ja, eerlijk, wat loopt er nu nog goed voor een brusje? Niets toch? Dat brusje zal er wel nooit meer komen.
Aan onze omgeving geven we een beetje gemengde informatie door. Om onze omgeving te beschermen, maar ook om onszelf te beschermen. Altijd dat slechte nieuws brengen weegt ook door op ons. Ja, dat is ook moeilijk, want we weten maar al te goed wie er allemaal oprecht met ons meeleeft. Maar toch geeft iedereen ons, soms zonder dat ze het zelf beseffen, de moed om door te gaan.

23 juni 2017

Een belangrijke dag vandaag weeral. Het is weer terugplaatsingstijd. We lachen een beetje, misschien een beetje zuur. We mogen bij de laborante komen en zo toont ons de fotootjes van 2 blastocystjes; 2 cryo’tjes. 2 kindjes. Want zo voelt het voor ons telkens aan als we de foto zien: het zijn al onze kindjes. We gaan naar het omkleedhokje. En ja, ze moeten niets meer uitleggen, want we weten wie wat aan moet en zo. Hup, de behandelkamer in, snel evne ene grapje en hup, ze zitten in de baarmoeder. Doet dat goed hé sjoekes!!!!

24 juni tot 5 juli

De wachtweken. Zo noemen ze die 1,5 tot 2 weken. Het zijn telkens de langste weken van een behandeling. Je kan eigenlijk niks doen. Daarom stort ik me op de fertiliteitsyoga bij An, omdat het echt zo relaxerend is.
En ik stort me op ons wonder, Rune. Zoveel mogelijk samen spelen en plezier maken. Maar het wachten weegt door. Elk klein teken dat je voelt dat het gaat misgaan is extra ‘erg’. Voel ik daar een menstruatiekramp? Ja, zeker. Zie je, het loopt weer mis. Ah ja, zie je wel, een drupje bloed. Tekens die zouden kunnen wijzen op een zwangerschap? Die negeer je gewoon, want je weet dat alles toch zal mislopen. En zo zijn er vele kleine dingetjes die telkens ons weer de grond inboren.

5 juli

Vandaag gaan we weten of we zwanger zijn. Ik bel naar de huisarts en hij is blij. Hé! Er is een HCG-waarde! En ze is goed!!!! We zijn zwanger!!!!! Een groot deel van de dag lopen we op wolkjes!!!!! Wat zijn we gelukkig!!!! Maar langzaam sijpelt ook het idee binnen: al twee keer is het de eerste keer goed geweest. Dju, gaat het nu weer mis gaan? Op dat moment zit je je gewoon constant in een tweestrijd. Het is een strijd tussen je hoofd en je hart. Je hart zegt dat we zwanger zijn. Het omarmt die wondertjes met warmte en liefde. Je hoofd blijft nuchter en blijft toch denken dat het gaat mis gaan. Want zo gaat het toch elke keer hé. Volgende week opnieuw een bloedtest. Dus het is weer een week wachten. Weer een week van onzekerheid. Want ja, die blijft. Door die bloedtest weet je extreem vroeg dat je zwanger bent. Dan kan er nog enorm veel misgaan.

12 juli

Vandaag mogen we opnieuw bloed laten nemen. Het gevoel is maar zo en zo. De voorbije week was soms goed, soms niet goed. We blijven realistisch, dat de HCG-waarde nog naar omlaag kan gaan en er dus geen zwangerschap is. ’s Morgens bij de huisarts bloed laten nemen. Ook hij blijft realistisch, maar geeft ook aan dat er hoop is en dat deze ook zeker op z’n plaats is. We weten dat de resultaten niet altijd tijdig in het ziekenhuis zijn, dus verwachten we geen telefoon. s’ Avonds mogen we de huisarts nog wel even opbellen. Maar dan gaat toch ineens die gsm. Als je net met de auto aan het rijden bent en niet kan opnemen. Tegen dat je veilig aan de kant staat, en dan je gsm vast hebt, dan ben je natuurlijk… te laat. Toch eerst verder rijden tot bestemming en dan maar even terugbellen. Want ja, het was het ziekenhuis. De mevrouw aan de andere kant van de lijn is heel vriendelijk, zoals altijd! En dan zegt ze dat het nog steeds positief is, dat de HCG spectaculair omhoog gegaan is. Het is gewoon niet te geloven! We snappen het niet. Maar het kan dus ook goed gaan. Maar blijft het wel goed gaan? 25 juli maken we een afspraak voor een eerste echo. 2 weken in spanning wachten. Veel tijd om te denken. En te blijven hopen.

13 juli tot 24 juli

Vanalles gaat in deze periode door ons hoofd. Één van de dingen waaraan we denken is: gaan we het vertellen? Tegen wie? Wanneer? Waarom tegen sommigen eerder als tegen anderen? … Vele vragen, waar we het ene ogenblik zus op antwoorden en het andere moment zo. Ondanks de positieve test, gaan er nog steeds gedachten door ons hoofd dat het mis kan gaan.

25 juli

Vandaag is het de dag van de waarheid. We gaan naar de echo. Weer zovele gedachten door ons hoofd. We kunnen niet meer doen dan wachten. En hopen. Ik leg me neer. Vol spanning voor de inwendige echo. Luc ziet direct het vruchtzakje op het scherm. Maar ik zie dat niet. Ik zoek verder. Met alleen een vruchtzakje zijn we niets. En dan! Wat we niet verwachten zien we!!!!! Een kleine witte flikkering!!!!! Er is een hartje!!!!! We begrijpen het gewoon niet!!!!! Dat dit geluk ons nu ineens gegeven is! Nee toch?!?! Vol ongeloof rijden we naar huis. Dan, zomaar ineens, komt er op de radio ons liedje. En dat spelen ze bijna nooit! Ja, er moet ergens iets zijn. Normaal gezien is het nu wachten tot de 12-wekenecho, maar de dokter ziet ons graag nog eens eerder terug. Zo ergens rond 9 weken.

11 augustus

Ondertussen hebben we onze naaste familie al ingelicht. Met de nadruk erop dat het nog heel pril is! Telkens we het vertellen flitst door mijn hoofd: en dat we nu morgen maar niet moeten zeggen dat het mis loopt. De angst blijft aanwezig. Vandaag weer een echo. 9 weken. Het eerste wat we zoeken is de flikkering van het hartje. En wonder boven wonder, het hartje klopt!!!!!

Nu mogen we verdere afspraken maken. Voor 3 echo’s, maar vooral ook: bij de vroedvrouw! We zijn zo blij dat we haar weer zien!!!!! En ook dat zij ons eerste wonder opnieuw ziet! Zij heeft Rune immers ter wereld gebracht! En zij zal ook ons Prustke ter wereld brengen.

4 september hebben we dan in Antwerpen een afspraak bij de gynaecoloog. We zijn nu 13 weken zwanger en zien een pracht van een echo! We zien al echt een kindje, met armpjes, beentjes, zelfs al een neusje en zo. En alles ziet er zeer goed uit!!!!

Heel stilletjes aan blijven we nu hopen dat alles goed blijft gaan!!!!! Maar hierover zeker later nog meer.

Heel veel goede moed aan iedereen!!!!!

Veel liefs,

Mieke