Leon Vrindts (65j): “Op mijn optredens ben ik vaak de jongste in de zaal. Daarom noemen ze mij Leonke.”

Leon Vrindts tijdens een optreden. — by Karolien
Leon Vrindts tijdens een optreden. — by Karolien

Lieve vrienden, naar jaarlijkse gewoonte was ik vorige zondagavond op Runkst kermis. Daar genoot ik samen met mijn vriend, na een snikhete dag, van een frisse pint op het terras van Moods. Zij organiseren elk jaar een leuke karaoke. En Leon trad er op. Ze noemden hem al Leonke bij de aankondiging en uit alles bleek dat hij met kop en schouders boven de rest uit stak. Ik was onmiddellijk fan van Leonke. En wou uiteraard graag meer over hem weten.

Een jeugd zonder muziek

“Ik ben geboren in Hasselt”, zegt Leon, “maar al snel verhuisden we naar den buiten.” Leons ouders waren boeren. En binnen het boerengezin was er geen plek voor een muzikant. Leon herinnert zich dat hij een verstrooid kind was, dat in zijn hoofd altijd met liedjes bezig was.
“Toen ik 9 jaar was, heb ik zelfs een liedje over Parijs gemaakt”, zegt Leon trots, “maar het strafste was dat ik Parijs nooit had gezien! Ik had er een boek over gelezen en begon spontaan over de straten van Parijs en de Eifeltoren te zingen.”

De rest van zijn jeugd bracht Leon door op internaat bij de paters. Daarna heeft hij een opleiding gevolgd tot verpleger, net zoals zijn vrouw later. Samen hebben ze in Luik altijd ‘de nacht gedraaid’. Toen er ook een dochtertje bij kwam, was er nog altijd geen plaats voor muziek.
“Ook mijn schoonouders konden mijn zingen niet appreciëren”, bekent Leon. En zo bleven veel liedjes lang in zijn hoofd opgesloten.

Zijn eerste cd

“Het is allemaal pas goed begonnen toen ik 50 werd”, weet Leon. Toen is hij halftijds gaan werken. “Ik heb de knoop doorgehakt en ben aan een eigen nummer begonnen. Verspreid over een paar jaar heb ik tot nu toe drie cd’s opgenomen. De distributie ervan verzorg ik zelf, waardoor mijn cd’s niet in het commerciële circuit te verkrijgen zijn.”

De aanschaf van een eigen installatie gaf hem de mogelijkheid om op te treden. Eerst bracht hij Vlaamse klassiekers. Later maakte hij combinummers, een mix van klassiekers en eigen werk. Daarnaast speelt hij graag klassieke gitaar in combinatie met een gevoelig Frans chanson. Opmerkelijk is dat Leon in alles autodidact is, hij genoot geen enkele muzikale opleiding. Net dat maakt zijn optredens authentiek.

Altijd de jongste

“Op mijn optredens ben ik vaak de jongste in de zaal. Daarom noemen ze mij Leonke. Nu is het mijn artiestennaam”, legt Leon uit. Hij treedt vooral op in rusthuizen. In de Week van de senioren weet hij niet waar eerst op te treden. Maar ook in gesloten instellingen zoals in Rekem, Munsterbilzen en Ziekeren (in Sint-Truiden) kennen ze hem al. “En ons-kent-ons”, zegt Leon. “Zo ben ik al in Landen en Geetbets beland. Ik heb gezongen in een mindervalide-instelling in Overpelt en stond zo een tijdje later op een Mindervalidedag in Nederland op te treden.”

Of het Opgrimbie, Borgloon, Peer of elders is, Leon kent alle rusthuizen en instellingen en brengt er de nodige ambiance. “Het is prachtig om bijvoorbeeld voor dementerenden op te treden. Applaudisseren kunnen ze niet meer, maar via hun lichaamstaal merk ik dat ze het erg waarderen. Ik krijg veel respect”, bevestigt Leon. Ook in Maasmechelen is hij maandelijks aanwezig om de mensen, na de maaltijd van de OCMW-wijkwerking, een fijne namiddag te schenken.
En Leon doet het niet voor het geld. Hij is altijd actief in het caritatieve milieu.

Maar er is meer …

Ook carnavalsliedjes behoren tot Leons oeuvre. Zo schreef hij zes jaar lang mee aan de carnavalskleppers van de Maaskant. Hij werd meermaals op de vrije radio in Diepenbeek en Kortessem gevraagd. En heeft nu op de vrije radio van Hoeselt een wekelijks verzoekprogramma op zondagmiddag. Op Iedereen Beroemd is hij ook al eens gepasseerd. “Daar heb ik een romantisch nummer gebracht”, vertelt Leon. “Op een gouden bruiloft of een feestje voor een 80-jarige word ik gevraagd om mijn nostalgische liedjes te brengen”, verklaart Leon. “Zij vinden het fijn om die muziek nog eens terug te horen.”

Voor Leon is muziek therapie. Hij heeft thuis een aparte kamer waarin hij zich graag terugtrekt. “Van zingen word ik blijgezind”, vertelt Leon.

Lang heeft Leon gedroomd om ook wat commerciëler te kunnen doorbreken. “Maar ik voel me telkens ontgoocheld”, bekent hij. “Het is duidelijk mijn wereldje niet. Ze vragen me om bijvoorbeeld Eddy Wally te zingen, maar ik ben Leon en wil optreden als Leon.”
Leon is tevreden met hoe het nu loopt. Toch wil hij nog wel een annonceke in Duizendpoot plaatsen. En zijn dochter zorgde ondertussen voor een Youtubekanaal. Wat er ook komt, zolang er maar de kans is om te mogen zingen, is Leon gelukkig.

Ik dank Leon voor dit openhartig gesprek en wens hem nog heel veel zangplezier.