Het oud zwembad in de Willekensmolenstraat is een verre herinnering geworden- Clem Reynders

Zwemmen was bij het begin van de 20ste eeuw duidelijk in de mode. Grote steden gaven het voorbeeld en bouwden zwembaden; zowel overdekte als open inrichtingen. Hasselt, begin 1900 een bescheiden provinciestad van nauwelijks 20000 inwoners, telde heel wat zwemadepten die regelmatig in het kanaal, in de omgeving van Stokrooi, gingen zwemmen. Dat de provinciehoofdstad geen zwembad had was voor een aantal zwemliefhebbers een doorn in het oog. Jules Hermans, een Hasseltse industrieel, nam het voortouw en diende samen met Charles Preuveneers een aanvraag in om langs de Willekensmolenstraat een zwemgelegenheid te bouwen en uit te baten. Zij stichtten daarvoor “Les bains Hasseltois” dat over een terrein van 10are en 35 ca beschikte.

De stad Hasselt stond aanvankelijk sceptisch tegenover de plannen. Zwemmen, en dan nog gemengd zwemmen, zou de goede zeden wel eens in gevaar kunnen brengen. De initiatiefnemers weerlegden de kritiek en slaagden er zelfs in om een petitie met 400 handtekeningen te verzamelen. De petitie droeg de goedkeuring weg van een aantal prominente en notoire Hasselaren. Zoveel was duidelijk, de Hasseltse beau monde stond achter het project. In 1911, in de schaduw van de nog altijd bestaande watertoren werd de eerste spade gestoken waarbij de initiatiefnemers zelf de handen uit dev mouwen staken.

Toch gaat de primeur om als eerste Limburgse stad over een zwembad te beschikken naar Sint-Truiden. In juli 1912 werd in het “Vissegat”, via een privaat initiatief, een bad van 20 meter bij 10 geopend. Bij de inhuldiging was overigens een sterke afvaardiging van Hasseltse zwemmers aanwezig die zich blijkbaar al in 1910 verenigd hadden onder de naam CNH; Cercle de Natation Hasseltois die in Sint-Truiden, blijkens een artikel in de “Gazet van Sint-Truiden”, voor een geslaagde demonstratie zorgden.

Met de afspraak dat de goede zeden bewaakt zouden worden door een politieagent kon het zwembad in 1913 geopend worden. Het telde aanvankelijk een beperkt aantal houten kleedhokjes geverfd in de stedelijke wit-groene kleuren. Langs de kant van het “diep” stond een indrukwekkende houten springtrap. Maar aan alle mooie liedjes komt een einde: het oude zwembad ging in 1964 dicht en werd in 1966 gesloopt.

by Jos Sterk
by Jos Sterk