De wens van Els (22)

Mijn wachtbankje is alweer gepasseerd en morgen begin ik alweer met mijn volgende ronde IUI. Het was dus negatief. Als dit niet lukt, gaan we over op ivf. Dit is het heel kort.

In tussentijd ben ik geopereerd. Die operatie werd uitgesteld, ik lag al op OK zelfs toen de anesthesist niet wilde, maar ondertussen is die wel doorgegaan, het maakte wel dat dat ik de dag voor de operatie een bloedname kon laten doen om zeker te zijn of ik zwanger was of niet. Het was nog vroeg, maar in het bloed moest het zichtbaar zijn en het zou me ook zekerder maken indien ik wist of ik zwanger was of niet voor die operatie. ’ s Avonds kreeg ik telefoon van de ferti-arts: “Ik heb geen goed nieuws”. Tsja, dan weet je al hoe laat het is natuurlijk.

Om eerlijk te zijn: ik was er voorheen echt niet mee bezig. Ik had het veel te druk, wilde zo veel regelen voor ik geopereerd werd. Ik dacht er amper aan dat ik geïnsemineerd was, mijn buren zeiden het ook: dat zij er schijnbaar harder mee bezig waren dan ik. Al mijn vrienden, denk ik… Ik dacht achteraf wel “Zie je wel dat dat loslaten ook niet werkt?!”

Overgenomen van Martin Gijzemijter, dat mag van hem. Vond ik zo toepasselijk nu, ook met de recente verlieservaringen. — by Martin Gijzemijter
Overgenomen van Martin Gijzemijter, dat mag van hem. Vond ik zo toepasselijk nu, ook met de recente verlieservaringen. — by Martin Gijzemijter

Ik heb wel zondag na de inseminatie een mail gestuurd naar mijn psychologe. Ik ga naar haar sinds december, om te mogen praten over mijn gevoelens rond dat hele traject, maar ook rond verlieservaringen. Ik mag haar mails sturen, ze gaat er dan niet op in, maar wil er dan over praten de volgende sessie. Voelt best veilig voor mij en ik kan beter schrijven dan praten. Ik heb dat altijd beter gekund, ik zeg weleens dat het talent voor schrijven vaak de onkunde is om het in het echt uit te spreken. Bij mij is dat toch alvast zo en blijkbaar ook bij vele schrijvers. Op mijn eigen persoonlijk blog staat er zelfs een citaat van iemand die net hetzelfde zegt als hoofdtekst van mijn blog. Nu goed, in die mail was ik heel emotioneel, ze stuurde nog terug dat het goed was, dat dat de eerste keer was sinds ik bij haar kwam dat ze mijn gevoel echt voelde en dat ik niets verstopte of weglachte. Als laatste zin schreef ik “Lang niet meer zo angstig geweest als nu: twee eicellen waren er, ik wil ze niet kwijt…ik wil ze deze keer echt niet kwijt…. echt niet….” Tsja, ik ben ze dus kwijt, en ondanks dat ik er deze keer echt niet mee bezig was, was dit echt een slag in mijn gezicht. Het was de eerste keer dat ik echt huilde nadat ik zulk nieuws kreeg, ik ben het ondertussen nochtans echt gewoon. Maar tsja, elke ronde weet je dat er minder kans is natuurlijk. Logisch ook.

Dat een vriendin me al voorstelde om eventueel draagmoeder te zijn, wel met haar eicellen en dan de donor, vind ik wel heel leuk natuurlijk. Op zich is dat pure adoptie waarbij de biologische moeder kiest wie de adoptiemoeder wordt. Ik wilde trouwens altijd al adoptie, net omdat ik wist dat het moeilijk zou worden, al vanaf mijn 17de. Maar ja, gewone adoptie is uiteindelijk nog minder kans op een kind dat een fertiliteitstraject. Bijna niemand gelooft dat, toch is het zo. Ik zou dit wel ideaal vinden om eerlijk te zijn, hoe graag ik eigenlijk ook wel wil voelen hoe het is om zwanger te zijn. Maar dat een kind biologisch niet van mij zou zijn, kan me niets schelen. De mogelijkheid tot adoptie had ik al klaarliggen sinds de gynaecologe me zei op mijn 17de dat de kans, zelfs met een fertiliteitstraject, op een kind heel klein zou zijn. Dat is nooit een probleem geweest in mijn ogen. Als idealist zei ik trouwens op mijn 14de al dat ik twee kinderen van mezelf wilde en twee kinderen die ik wilde adopteren met het idee die een beter leven te geven. Ik weet nog steeds dat mijn moeder toen zei dat je dan wel heel graag kinderen moet zien. Dat is ook zo, nog steeds….

Trouwens, na die negatieve uitslag heeft de zwangere buurvrouw me wel opgevangen. Ze leefde zo mee, ik mocht mijn verdriet uitspreken en daarna vertelde zij over haar zwangerschap: over de bloedneuzen die ze sindsdien heeft bijvoorbeeld. Wederzijds begrip is belangrijk, vind ik. Ze weet dat ik het er best moeilijk mee kan hebben om zwangere vrouwen te zien, ze beseft dat ook en vindt het zelfs lastig dat ik haar elke dag zie en dat binnenkort haar buik zal groeien. En ik vind dat ze mag klagen over zwangerschapskwaaltjes, ik wil, als het ooit zo ver is, daar ook over kunnen klagen. Als ik elke dag lig over te geven, wil ik dat kunnen, ook al ben ik dan nog zo blij dat ik zwanger ben. Ik hoor dat veel van lotgenoten: “wees verdorie blij”. Ik denk dan altijd: moest ik nu elke dag liggen braken en misselijk zijn, wil ik dat ook kwijt kunnen. Waarschijnlijk ben je dan wel blij dat je zwanger bent, maar die kwaal maakt u wel heel ellendig. Ze is 12 weken ondertussen, zette het gisteren op fb. Ik klikte op geweldig, was een mooi tekstje bij. Ik vind het ook geweldig, maar het deed ook pijn. Heel hard zelfs. Maar ik denk dat zij nog het hardst van iedereen elke keer mee hoopt dat het raak is. Dat meen ik en ik heb mijn buren graag, heel graag en dan ben ik ook blij dat ze begrijpen dat het mij pijn doet terwijl ik toch heel blij ben voor hen. Soms wil daar voor oproepen: begrip komt van beide kanten, altijd…En het is niet omdat u dat pijn doet, dat je niet blij bent voor de ander. En deze situatie is dat heel duidelijk en ook mooi, vind ik. Dat we er over kunnen praten ook.

Een vriendin zei laatst dat ze zich echt niet kan indenken hoe het is om geen kinderen te kunnen krijgen (zij heeft er drie), maar dat ze wel denkt dat het een vrouwelijk instinct is om kinderen te baren en op te voeden. Dat dat een puur natuurlijk instinct is en dus ook een verlangen. Ik weet nog toen ik op mijn 17de te horen kreeg dat ik geen kinderen kon krijgen, ik me mislukt voelde. Ik kon het essentiële waar een vrouw voor op de wereld gezet is niet. Ik voelde dat toen zo hard, heel hard zelfs. Ik voelde me mislukt en minderwaardig. Dat is minder geworden, maar eigenlijk voel ik me nog steeds mislukt. Het instinct van elk dier, dus ook de mens, is om zich voort te planten en ik kan dat niet.

Nu ja, toen ik dat slechte nieuws kreeg, stuurde ik een mail naar de chirurg, dat hij kon doen wat hij wilde, ik was niet zwanger, hoeveel pijn me dat ook deed: ik vond het wel belangrijk dat hij dat wist. Hij vond dat goed dat ik dat liet weten, maar ik kreeg toch een ruggenprik. En omdat ik met fertiliteitstrajecten bezig ben, paste hij zelfs daarvoor de medicatie aan. Dat is wel oké zo, denk ik dan. Fijne arts.

Ik begin nu ook meer en meer echt te beseffen dat ik een miskraam had in het begin van dit jaar en eigenlijk doet het pijn. Ik wist maar twee dagen dat ik echt zwanger was, daarna nog twee dagen onzekerheid en tsja, toen de bloeding begon wist ik dat ik het kwijt was. Normaal was ik nu al 9 weken ver, had het een hartslag en had ik waarschijnlijk al een echo gezien met een kloppend hartje. Ik vond op facebook een prachtig bericht over een vrouw die een miskraam had gehad, die zei dat het oké is om verdriet te hebben enzo, het was zo mooi. Zo enorm mooi. In een groep voor mensen die een miskraam meegemaakt hebben, mocht het niet gepost worden wegens te confronterend, nochtans reageert iedereen er zo positief op die het zelf meemaakte. Ik vond het heel jammer, het is net een steunbericht, maar ja: regels zijn regels. Voor de geïnteresseerden: het is een berichtje van Emily Christine, gepost op 18 januari, op facebook dus. Er staat een echo bij. Het is echt heel mooi.

Ondertussen hadden wij als toekomstige kinderwensconsulenten ook de eer de tentoonstelling met als titel “een wensvader bekent” van Stef Janssens als eerste te mogen bewonderen, Ik trok er foto’s van, ik was er echt door geëmotioneerd, prachtige werken zeker met het gevoel dat er achter zit (en er ook bijstaat elke keer). Nog steeds. Een aanrader dus, nog tot 10 februari in Balen. Gaan, zou ik zeggen.