Vertrouwen

Bij de omgang met paarden zijn, volgens mij, twee dingen heel erg belangrijk. Namelijk: respect en vertrouwen. Om een succesvolle en veilige relatie op te bouwen is het belangrijk dat er balans is tussen deze twee en dat ze van beide partijen afkomen. Daarom wil ik jullie meer vertellen over mijn visie hierop, dit keer behandel ik het vertrouwen.

De mooiste definitie die ik tegen gekomen ben is: “Geloven dat een ander eerlijk is of dat iets goed zal gaan” (Wikipedia). Dit geeft mooi weer dat je niet alleen vertrouwen kunt hebben in een persoon, maar ook in een situatie.

Bij het werken met paarden is vertrouwen erg belangrijk. Ondanks het feit dat onze paarden al erg lang gedomesticeerd zijn, blijven het vluchtdieren die grote waarde hechten aan een kudde. In de kudde moeten de paarden op elkaar kunnen vertrouwen om de overlevingskansen te vergroten. Dat is in feite niet anders als je met je paard een kleine kudde van twee vormt. Het paard moet erop kunnen vertrouwen dat de situaties waar jij hem in brengt veilig zijn en dat jij weet wat er moet gebeuren op welk moment. Net zo belangrijk is dat jij vertrouwen hebt in je paard. Niet alleen moet je er vertrouwen in hebben dat je paard jouw leiderschap accepteert, het is ook belangrijk dat jij erop vertrouwt dat je paard zelf in staat is om na te denken en (de juiste) beslissingen te nemen.

Een ander belangrijk onderdeel van vertrouwen is het vertrouwen hebben dat enge situaties toch goed aflopen. Als een paard in een bedreigende situatie terecht komt, is vaak zijn eerste reactie vluchten of vechten. Een paard dat vertrouwen heeft in zijn begeleider, zal minder vaak deze reactie hebben. Het is goed om hiermee te oefenen en dus schriktraining te doen. Hierdoor leren jullie beiden om te gaan met dit soort situaties en leren jullie op elkaar te vertrouwen. Hoe meer verschillende situaties je oefent, hoe beter het vertrouwen wordt. Mocht zich dan ooit zo’n situatie zich voordoen zonder dat je het bedoelt had, zijn jullie er goed op voorbereid.

De laatste tijd heb ik vrij veel geoefend met het zeil. Dit is voor veel paarden een eng object, omdat het een vreemde kleur heeft, rare geluiden maakt en door de wind soms plotseling beweegt. Kees was degene die er het minst van onder de indruk was. Nog voordat ik haar gevraagd had over het zeil heen te lopen, dabberde ze er al vrolijk over heen. Na een paar keer oefenen kon ik het zeil zelfs al over haar rug heen leggen. Dat vond ze wel een beetje vreemd, maar ze liet het wel rustig toe. Noor was iets minder gecharmeerd van het zeil, maar na een aantal keer oefenen liep ze er wel overheen, al was het nog enigszins wantrouwend. Het echte vertrouwen kwam pas toen ik het zeil op de paddock legde en de drie pony’s samen een tijdje hun gang liet gaan. Het resultaat was drie relaxte en nieuwsgierige pony’s op het zeil!