Leotrim Zenuni van Arktos: “Halte 24 is een plek naar mijn hart.”

Dag lieve vrienden, kennen jullie de organisatie Arktos al? Ze doen fantastische dingen voor kinderen en jongeren, binnen en buiten Limburg. Afgelopen vrijdag ontmoette ik één van hun vormingswerkers in Limburg, Leotrim Zenuni, een 24-jarige ondernemende Hasselaar. Ik werd heel hartelijk ontvangen in Halte 24, één van de projecten van Arktos. Tijdens een aangenaam gesprek vertelde Leotrim me zijn verhaal, een verhaal dat meer en meer verweven raakt met Arktos.

Leotrim (3e van links) met zijn ‘jongens’, enkele van de jongeren in Halte 24 — by Bernadet Wehenkel
Leotrim (3e van links) met zijn ‘jongens’, enkele van de jongeren in Halte 24 — by Bernadet Wehenkel

Halte 24 is een plek naar zijn hart

Halte 24 werd anderhalf jaar geleden opgericht door Arktos, in opdracht van de Stad Hasselt, in een pand vlakbij het station van Hasselt. De opzet is heel eenvoudig: een naschoolse ontmoetingsplek creëren voor jongeren die op hun bus of trein wachten. “Halte 24 is echt een plek naar mijn hart!” vertelt Leotrim enthousiast, “Sinds de opening passeerden hier zo’n 700 jongeren uit verschillende gemeenten en van 32 verschillende nationaliteiten. Dagelijks maken 60 à 70 jongeren tussen 14 en 18 jaar gebruik van deze tussenstop. Ze ontmoeten elkaar hier of brengen vrienden mee.” Tijdens ons gesprek zie ik veel pratende jongeren. Anderen spelen darts of tafelvoetbal, of ze maken muziek. Leotrim vertelt me dat Halte 24 ook samenwerkt met andere organisaties en bedrijven en daarnaast ook heel aanwezig en actief probeert te zijn op evenementen in Hasselt.

Dromen over voetbal en België

Leotrim is nu 8 jaren in België. Op mijn vraag over waarom hij naar België gekomen is, antwoordt hij: “Voor het voetbal.” Hij speelde in het nationale elftal van Kosovo, het land waar hij van zijn achtste tot zijn zestiende woonde. En hij droomde over België, het land waar enkele van zijn neven en nichten woonden. Leotrim wou een groot voetballer worden. ‘Tijdens een zomertoernooi van U17 in België, zag ik dat hier veel meer middelen waren dan in mijn thuisland. En ik maakte hier meer kans om door te breken…” Hij is niet meer teruggekeerd naar Kosovo. Blessures maakten nadien een einde aan zijn voetbaldroom, maar hij bleef wel in België.

Naar school en later ook naar Arktos

Twee maanden na zijn aankomst, ging de 16-jarige Leotrim voor ’t eerst naar school in België. “Ik had hard geoefend om Nederlands te leren maar toch kon ik niet volgen op school. Het was tijdverlies!” herinnert hij zich, “Daarom startte ik met deeltijds onderwijs in de richting sanitair. Dankzij de school heb ik ook veel praktijkervaring kunnen opdoen. Werken mocht ik niet want ik had daar geen vergunning voor.” Gedurende 7 jaren was Leotrim zoekende want hij wou wel veel maar mocht het niet. Hij drukt het uit als “gevangen binnen de vrijheid”.

Leotrim kwam in contact met Arktos en werd er vrijwilliger. En toen gebeurde er iets dat zijn leven ontwrichtte. Dankzij de steun en inzet van zijn school en zijn familie sloeg hij zich erdoor heen. Al die tijd stonden ook Ludo Vrijs, Elke Olaerts en Gert Bortels van Arktos als één man achter hem en daar is hij hen heel dankbaar voor.

Zijn droomjob

Na die moeilijke periode vond Leotrim zijn rust terug. Hij kreeg een verblijfsvergunning en mocht gaan werken. Ik zie hem helemaal opleven als hij erover vertelt. Leotrim waagde zijn kans bij Arktos en solliciteerde voor een job. Vandaag is hij vormingswerker bij Arktos. “Mijn droomjob”, zegt hij en hij lacht, “Ik kan hier heel veel leren en kan zelfstandig werken. En vooral: ik kan hier mezelf zijn! Ik ben heel sociaal en ken heel veel jeugd in Hasselt. De jongeren die hier passeren, kom ik ook tegen als ik ga sporten bijvoorbeeld.”

Een toekomst bij Arktos

Leotrim droomt over een toekomst waarin hij zijn droomjob kan blijven uitoefenen, waarin hij zichzelf kan zijn en verder kan groeien. “Elk project waar ik aan meewerk, is voor mij een gelegenheid om weer bij te leren”, vertelt hij, “Ik grijp alle kansen die ik krijg. Maar ik wil ook anderen blijven inspireren, aandacht geven en motiveren. En blijven leren, ook van deze jongeren.” Het mag voor hem niet te rustig worden want Leotrim houdt van uitdagingen. “Er bestaan geen problemen”, stelt hij vastberaden, “alleen maar oplossingen!”

“Hier bij Halte 24 hebben we veel respect voor elkaar en voor elkaars eigenheid. We zijn een voorbeeld voor velen”, zegt Leotrim tot slot. En dat stel ik ook vast tijdens ons gesprek. Jongeren lopen in en uit en zeggen dag of geven een hand, aan Leotrim, maar evengoed aan mij. Er hangt hier een ongedwongen, losse sfeer. Leotrim kijkt ernaar en geniet ervan. Dit is zijn plek, een plek die hij mee gecreëerd heeft en waar hij met de hulp van de kernleden van zijn team, ruimte en begeleiding geeft aan jongeren. En waar ze vooral zichzelf kunnen zijn, net als Leotrim.

Lieve vrienden, Arktos heeft als baseline ‘Het kan wél’. Leotrim is daar het levende bewijs van, volgens mij. Ik wens hem heel veel succes met Halte 24 en de andere projecten waaraan hij meewerkt. En dat hij nog veel mag leren en groeien.